Józef Rogoziński

Józef Rogoziński

źródło: ze zbiorów
rodziny Józefa Rogozińskiego

 

Józef Rogoziński

Pochodził z rodziny ziemiańskiej, był synem Franciszka i Zofii z Bieniewskich. Uczęszczał go gimnazjum w Kijowie, po którego ukończeniu (1893) podjął studia w Instytucie Politechnicznym w Petersburgu. Dyplom inżyniera technologa uzyskał w 1899. Przez pewien czas zarządzał majątkiem ziemskim w powiecie berdyczowskim oraz pracował w przemyśle prywatnym; w latach 1915-1918 był zatrudniony przy budowie rosyjskich kolei strategicznych.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniósł się do Warszawy. Pracował w Ministerstwie Kolei, potem w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W 1920 służył ochotniczo w Wojsku Polskim w czasie wojny z Rosją radziecką. Po demobilizacji podjął pracę w Najwyższej Izbie Kontroli Państwa (potem Najwyższej Izbie Kontroli), dochodząc w 1925 do stanowiska dyrektora departamentu II.

Już od czasów gimnazjalnych interesował się szachami. Pasję rozwinął podczas studiów w Petersburgu, gdzie szachy, głównie za sprawą Michaiła Czigorina, cieszyły się dużą popularnością. Rogoziński był jednym z czołowych graczy wśród studentów Instytutu Politechnicznego, w czasie studiów przeszedł kilka szczebli hierarchii szachowej w tym gronie – od gracza IV kategorii do mistrza; w 1897 reprezentował uczelnię w przegranym meczu z uniwersytetem. Po ukończeniu studiów Rogoziński utrzymywał kontakt z ulubioną dyscypliną, do zarządzanego majątku zapraszając na towarzyskie partie znanego gracza kijowskiego, młodego Aleksandra Ewensona (Evensohna). Wstąpił też, mimo znacznej odległości, w szeregi Krakowskiego Klubu Szachistów.

Po wojnie, pracując w urzędach centralnych, dołączył do Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej. W turniejach organizowanych przez klub uczestniczył jednak bardzo rzadko i bez sukcesów (m.in. w 1933 był ostatni w małym turnieju dla czterech graczy, w którym triumfował Eugeniusz Zahorski). Udzielał się bardziej jako organizator i sędzia, działał też w powołanym w 1926 Polskim Związku Szachowym. W 1929 został wybrany następcą zmarłego prezesa Polskiego Związku Szachowego Józefa Żabińskiego i pełnił tę funkcję do 1935; na okres jego kadencji przypadł pierwszy triumf reprezentacji Polski na olimpiadzie szachowej w Hamburgu w 1930. W latach 1935-1937 był wiceprezesem przy osobie Bronisława Nakoniecznikowa-Klukowskiego. W 1937 otrzymał godność Honorowego Członka PZSzach.

Rogoziński zmarł prawdopodobnie w czasie II wojny światowej jako ofiara zbrodni niemieckich; bliższe okoliczności jego śmierci nie są znane. Od 1904 był żonaty z Haliną z Potockich. Odznaczono go m.in. krzyżem Orderu Polonia Restituta.

Przemysław Zieliński
Tekst opublikowany w Wikipedii 24 stycznia 2008

Bibliografia:

  • Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938
  • Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy… Słownik biograficzny szachistów polskich, tom I, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1995
  • “Łódź w Ilustracji”, 17 V 1931, nr 20, s. 5


Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close