Józef Żabiński

Józef Żabiński

źródło: Wikipedia

 

Józef Żabiński

W szachy zaczął grać w bardzo młodym (jak na swoje czasy) wieku, będąc w gimnazjum. Szybko osiągnął wysoki poziom, stając się w latach osiemdziesiątych XIX wieku czołowym szachistą w Warszawie. Zwyciężył w II Turnieju Warszawskim w 1884, zdobywając tytuł mistrza miasta. W 1890 stworzył swoje pierwsze studia szachowe, stając się pionierem w tej dziedzinie. Pod koniec XIX wieku zainicjował pierwsze w kraju konkursy kompozycji szachowej. W tym okresie zajmował się również pracą dziennikarską, prowadząc szachowe kolumny w Tygodniku Ilustrowanym oraz Kurierze Warszawskim, na łamach którego opublikował przetłumaczoną przez siebie z języka czeskiego książkę Zarys teorii zadań szachowych. Publikacja ta została później, w roku 1913, włączona po Podręcznika do nauki gry w szachy.

Był inicjatorem korespondencyjnego meczu pomiędzy drużynami Warszawy i Moskwy, który odbył się w latach 1879-1882. Również z jego inicjatywy, w 1899, powstało Warszawskie Towarzystwo Zwolenników Gry Szachowej, którego był prezesem do 1901. Po odzyskaniu niepodległości, w 1926, doprowadził wraz z działaczami warszawskimi, łódzkimi i śląskimi do I Zjazdu Szachistów Polskich w Warszawie, w wyniku którego powstał Polski Związek Szachowy oraz odbyły się pierwsze Mistrzostwa Polski w szachach. Ukoronowaniem jego dotychczasowych dokonań było objęcie stanowiska prezesa nowo powstałego związku, które piastował do końca życia.

Zmarł nagle 27 grudnia 1928.

Tekst mojego autorstwa opublikowany
w Wikipedii 10 sierpnia 2006

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close