Leon Radzikowski

Leon Radzikowski

źródło: www.kspzr.pl

 

Leon Radzikowski

Leon Radzikowski nauczył się grać w szachy samodzielnie, studiując w wieku dziecięcym niemiecką publikację o debiutach. W wieku 12 lat zorganizował wśród szkolnych kolegów pierwszy szachowy turniej. W latach 1935–1939 był kierownikiem Sekcji Szachów Fundacji Domów Akademickich w Warszawie i parokrotnie organizował Akademickie Mistrzostwa Polski. W latach 1940–1945, jako internowany oficer Wojska Polskiego w obozie jenieckim w Murnau, był sekretarzem formalnie powołanego przez jeńców Oddziału Polskiego Związku Szachowego w niewoli. Spośród 6000 jeńców-oficerów, około 500 było stowarzyszonymi szachistami biorącymi udział w regularnych turniejach o mistrzostwo obozu we wszystkich klasach.

Przez pierwsze cztery powojenne lata pełnił funkcję polskiego wicekonsula w Antwerpii i był członkiem tamtejszego klubu szachowego – startując w jego barwach notowany był w pierwszej dziesiątce zawodników na terenie Belgii. Z rozkazu władz stalinowskich został odwołany w 1950 z pracy za granicą. Po powrocie do kraju bezzwłocznie został dokooptowany do Zarządu Polskiego Związku Szachowego i w latach 1953–1954 pełnił funkcję przewodniczącego Kolegium Sędziów. W 1953 uzyskał tytuł sędziego FIDE i przez kolejne 40 lat był aktywnym arbitrem, sędziując wiele zawodów najwyższej rangi, m.in. turnieje międzynarodowe Sopot 1951 i Międzyzdroje 1952, mistrzostwa świata głuchoniemych Zakopane 1956, turniej strefowy mistrzostw świata seniorów Warszawa 1979, jak również finały indywidualnych i drużynowych mistrzostw Polski. Od 1953 był trenerem szachowym; jeszcze podczas pobytu w Belgii prowadził cykl wykładów z teorii gry szachowej. Był również trenerem juniorów Polonii Warszawa oraz wieloletnim honorowym członkiem tego klubu. Jednocześnie aktywnie działał w Polskim Związku Rugby.

Szachom poświęcił większą część swojego życia, wnosząc czynny wkład w rozwój tej dyscypliny w Polsce i poza jej granicami. Był groźnym przeciwnikiem, znanym z wielkiej zadziorności i nieustępliwości, fenomenem szachowej długowieczności, człowiekiem o wysokiej kulturze osobistej i nieprzeciętnej inteligencji, sprawnym fizycznie i wszechstronnie aktywnym. Dużo jeździł po świecie, znał biegle języki: niemiecki, francuski i angielski.

Za swoje osiągnięcia odznaczony został m.in. medalami 100-lecia Sportu Polskiego (1969) oraz  Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej (1964).

Źródło: „Szachista” 9/1991


Strony internetowe

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close