Ludwik Kamiński

Ludwik Kamiński

źródło: archiwum
Mirosława Gnieciaka (2015)

 
 

Ludwik Kamiński

  • ur. 15 stycznia 1925 w Słonimie
  • II kategoria szachowa [II+]
  • sędzia szachowy I klasy
  • działacz i instruktor szachowy

Ludwik Kamiński urodził się 15 stycznia 1925 roku w Słonimie na Ziemi Nowogródzkiej (obecnie Białoruś) w rodzinie rolniczej. Ojciec Ludwika ponadto był drobnym przedsiębiorcą zajmującym się przewozami poczty miejskiej, a także opiekunem społecznym i radnym miejskim.

Będąc uczniem III klasy szkoły podstawowej, Ludwik Kamiński w wieku 9 lat zachorował na szkarlatynę – której epidemia panowała wówczas w Słonimie – i całkowicie utracił słuch. Rodzice nie byli zdolni do pokrycia kosztów internatu i przejazdów związanych z edukacją w szkole dla głuchych w Wilnie lub Warszawie. Był samoukiem uczącym się z książek szkolnych i zeszytów swojej siostry Reginy. Ponadto dzięki siostrze w krótkim okresie czasu opanował język rosyjski – co wykorzystał w roku 1956 tłumacząc artykuł Piotra Romanowskiego
„O realizacji przewagi materialnej”, zamieszczony w nr 1–4 miesięcznika „Szachy”.

W wieku 12 lat w Klubie Pocztowym w Słonimie poznał tajniki gry szachowej, która od tej pory stała się ważną częścią Jego życia, a przede wszystkim doskonałym remedium rehabilitacji życiowej.
Okres II wojny światowej to los polskiego zesłańca. Najpierw NKWD deportowało ojca Ludwika do Sowieckiej Republiki Komi, a następnie On sam z matką i siostrą udał się bydlęcymi wagonami w półtoramiesięczną podróż do wsi Olgówka w Republice Kazachskiej, gdzie doświadczył głodu i zimna. W trakcie 6-letniej zsyłki na dziełach Karola Marksa pisał swój pamiętnik, który w roku 2018 został wydany w formie książki pt. „Wspomnienia dziecka – zesłańca z Kazachstanu”.

Ojciec Ludwika, ciężko chory, opuścił Związek Sowiecki z Armią Generała Andersa i skierowany został do Anglii na szkolenie rekrutów, gdzie w roku 1942 zmarł. 21-letni Ludwik z matką i siostrą w roku 1946 został repatriowany do Łobeza koło Szczecina, gdzie znalazł pracę w Państwowym Gospodarstwie Rolnym „Suliszewice”. Odnalezienie krewnych ze Słonimia skutkowało przeprowadzką do Chorzowa. Ludwik Kamiński znalazł tu pracę w Chorzowskiej Wytwórni Konstrukcji Stalowych „Konstal”, jako pomocnik kowala. Dzięki pomocy Zarządu Głównego Polskiego Związku Głuchych (PZG) uzyskał kwalifikacje kreślarza technicznego.

W roku 1950 Ludwik Kamiński zawarł związek małżeński z Gertrudą Polczyk i przeprowadził się do Pszczyny, gdzie mieszka do chwili obecnej. W trakcie pracy w Zakładzie Produkcji Urządzeń Mechanicznych „ELWO” w Pszczynie uczęszczał do Zaocznego Technikum Mechaniczno-Energetycznego w Bielsku-Białej i zdał maturę będąc pierwszym niesłyszącym na Śląsku, który zdał maturę w szkole ogólnodostępnej.

Jeszcze mieszkając w Chorzowie zaczął pracować społecznie jako sekretarz Śląskiego Klubu Sportowego Głuchoniemych i powołał pierwszą w Polsce Sekcję Szachową Głuchych. Opiekunem tej sekcji i jednocześnie trenerem został Roman Bąk, Prezes Śląskiego Związku Szachowego. Korzystając z doświadczenia Romana Bąka był inicjatorem i współorganizatorem I Szachowych Mistrzostw Polski Głuchych – Warszawa 1951. Uczestniczył w nich również jako zawodnik, ale nie odniósł dużych sukcesów. Współpraca z Romanem Bąkiem służyła zarówno podnoszeniu poziomu gry, jak i organizacji imprez szachowych dla głuchych i głuchoniemych.

Przy pomocy Romana Bąka w roku 1954 Ludwik Kamiński zorganizował w Katowicach (wówczas Stalinogród) I Drużynowe Szachowe Mistrzostwa Polski Głuchych, w których udział wzięło szesnaście 3-osobowych drużyn. Kolejność w tych rozgrywkach była następująca:
1. Warszawa (J.Żak, J.Migdalski, Twarowski), 2.Śląsk I (J.Słomka, M.Konieczny, H.Mrzigod), 3. Śląsk II (w którym grał L.Kamiński). Ukoronowaniem działalności społecznej w szachowym środowisku głuchych była organizacja udziału reprezentacji Polski Głuchych w II Drużynowych Szachowych Mistrzostwach Świata Głuchych (World Team Deaf Chess Championships) w Oberammergau (RFN, 10–13 lutego 1955). Reprezentacja Polski w składzie: B.Kulesza, J.Żak, L.Kamiński, J.Migdalski zajęła III miejsce – wyprzedzona przez Niemcy i Holandię, a Ludwik Kamiński na swojej szachownicy uzyskał wynik 3 pkt z 5 partii.

Rok 1955, oprócz sukcesów organizacyjnych, przyniósł także sukcesy sportowe – w II Indywidualnych Szachowych Mistrzostwach Polski Głuchych Ludwik Kamiński, zdobywając IV miejsce, znalazł miejsce w czołówce szachistów niesłyszących. Wyniki w kolejnych latach potwierdzały progres – w III Indywidualnych Szachowych Mistrzostwach Polski Głuchych pozwolił się wyprzedzić tylko Januszowi Żakowi.
Z kolei rok 1958 uświetniony został srebrnym medalem Drużynowych Mistrzostw Świata Głuchych w Londynie (18–23 maja 1958). Drużyna grała w składzie: Janusz Żak, Juliusz Smołka, Mieczysław Matuszczak, Paweł Brachaczek i Ludwik Kamiński (kolejność z IV Indywidualnych Szachowych Mistrzostw Polski Głuchych). Ludwik Kamiński był rezerwowym (3 pkt z 3 partii) i pełnił funkcję kapitana drużyny.

Dwa lata później, w roku 1960, na V Indywidualnych Szachowych Mistrzostwach Polski Głuchych Ludwik Kamiński powtórzył swój sukces z roku 1957, zdobywając tytuł Vice-Mistrza Polski, wyprzedzony tylko przez Janusza Żaka. Od tego czasu grał on prawie we wszystkich turniejach o Mistrzostwo Polski Głuchych lub Niesłyszących, praktycznie stale plasując się w czołówce uczestników – czego przykładem jest to, że w roku 2015, jako 90-latek, zdobył w Indywidualnych Szachowych Mistrzostwach Polski Niesłyszących 5 pkt na dystansie 9 rund.

Udział w turniejach o Mistrzostwo Polski Niesłyszących, Turniejach szachowych Osób Niepełnosprawnych oraz Integracyjnych Turniejach Szachowych stanowił tylko część zaangażowania Ludwika Kamińskiego w życie szachowe osób niesłyszących. Był organizatorem Kół Polskiego Związku Głuchych w Chorzowie, Rudzie Śląskiej, Lipinach (obecnie dzielnica Świętochłowic), Katowicach, Rybniku i Pszczynie.
Był Prezesem Śląskiego Klubu Sportowego Głuchoniemych, a w latach 70-tych i 80-tych ubiegłego wieku był organizatorem spotkań szachowych Głusi – Niewidomi oraz I i II Korespondencyjnych Szachowych Mistrzostw Polski Głuchych.

Nigdy nie zapomniał o rodzinnym Słonimie – w latach 1991–1997 organizował w Polsce kolonie dla dzieci z dawnych Kresów Wschodnich, woził dary (głównie lekarstwa i książki), za co otrzymał Statuetkę Super Wolontariusza.

Ludwik Kamiński jest:
– Honorowym Członkiem Polskiego Związku Głuchych,
– Honorowym Członkiem Polskiego Związku Sportowego Głuchych,
– Honorowym Członkiem Pszczyńskiego Stowarzyszenia Szachowego,
– Honorowym Członkiem Śląskiego Klubu Sportowego Niesłyszących.

Za swoją działalność społeczną został odznaczony:
– Złotym Krzyżem Zasługi,
– Orderem Odrodzenia Polski,
– Krzyżem Sybiraka,
– Złotym Serduszkiem „DEUS CARITAS EST”.

Rok Jubileuszu 90-lecia przyniósł kolejne wyróżnienia:
– Złotą Odznakę Honorową Polskiego Związku Szachowego,
– z okazji 80-lecia Śląskiego Związku Szachowego Podziękowanie za zasługi dla rozwoju szachów w Województwie Śląskim,
– nominację do Nagrody im. Jana Rodowicza „Anody” 2015 w kategorii: postawa życiowa stanowiąca wzór do naśladowania dla młodych pokoleń,
– Polski Związek Głuchych, Klub Sportowy Głuchych HETMAN w Łukowie, Urząd Miejski w Pszczynie i Pszczyńskie Stowarzyszenie Szachowe zorganizowały w dniach 14–19 lipca 2015 roku. Międzynarodowy Turniej Niesłyszących z okazji Jubileuszu 90-lecia urodzin Ludwika Kamińskiego, w którym wzięło udział 50 uczestników z kraju i zagranicy.

Pomimo ukończonych 93 lat doskonale obsługuje komputer i utrzymuje internetowe kontakty ze znajomymi i niesłyszącymi z kraju oraz zagranicy.

12 marca 2018 roku w Muzeum Militarnych Dziejów Śląska w Pszczynie odbyła się promocja książki autorstwa Ludwika Kamińskiego „Wspomnienia dziecka – zesłańca z Kazachstanu”. Laudację wygłosił prof. dr hab. Marian Małecki z Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Mirosław P. Gnieciak


Osiągnięcia szachowe:

Reprezentant Polski w turniejach drużynowych


Indywidualne Mistrzostwa Polski niesłyszących (2 medale)

  • 2 srebrne (Warszawa 1957, Bielsko-Biała 1960)

Drużynowe Mistrzostwa Polski niesłyszących (1 medal)

  • brązowy (Katowice 1954)

Ranking FIDE

  • najwyższy ranking w karierze – 1928 (1 kwietnia 2003)

Strony internetowe:

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close