Marian Steifer

Marian Steifer

źródło: archiwum Tomasza Steifera

 

Marian Steifer

  • ur. 9 sierpnia 1889 w Bolechowie (ukr. Болехів, przed wojną woj. stanisławowskie)
  • zm. prawdopodobnie w 1945 w Budapeszcie
  • szachista i działacz okresu międzywojennego
  • pułkownik dyplomowany

Po raz pierwszy w turnieju szachowym wystąpił w lecie 1914 r., uczestnicząc w mistrzostwach Lwowa (11. miejsce z wynikiem 8½/24, turniej dwukołowy, 1. Piotrowski – 19, 2. Popiel – 18½, 3. Gross – 17). Następnie w jego występach sportowych nastąpiła długa przerwa. Po wybuchu I wojny światowej został powołany w szeregi C.K. armii austriackiej i pełnił służbę na froncie włoskim. Za czyny bojowe otrzymał niemiecki Krzyż Żelazny II klasy i cztery odznaczenia austriackie. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Bronił Lwowa, następnie dowodził kompanią saperów i brał udział w wojnie bolszewickiej; za wojenne zasługi został nagrodzony Krzyżem Walecznych. W 1921 r. ukończył Szkołę Sztabu Generalnego. W latach 1924–1928 był szefem Ekspozytury Oddziału II (wywiad i kontrwywiad) w Poznaniu.

W tym czasie aktywnie włączył się do życia szachowego w stolicy Wielkopolski (był m.in. dwukrotnym mistrzem Poznania, w latach 1927 i 1930), a jego partie drukowały miejscowe gazety. W 1926 r., jako delegat środowiska poznańskiego, uczestniczył w Warszawie w zjeździe założycielskim Polskiego Związku Szachowego. W 1929 r. reprezentował Poznań podczas Drużynowych Mistrzostw Polski w Królewskiej Hucie, uzyskując na szachownicy rezerwowej 2 pkt z pięciu partii. Był również reprezentantem Poznania w meczach z Gnieznem i Wrocławiem. Uczestniczył w kilku pokazach symultanicznych, m.in. w 1928 r. przegrał z Aleksandrem Alechinem, ale w 1935 r. pokonał innego czołowego szachistę świata – José Raúla Capablankę.

Pod koniec 1930 r. pułkownik Steifer z rodziną (żona i trójka dzieci) został przeniesiony do Warszawy, gdzie czynnie uczestniczył w działalności organizacyjnej, biorąc ponadto udział w turniejach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej. W 1932 r. otrzymał Krzyż Kawalerski Polonia Restituta. Od 1933 r. pełnił funkcję kapitana związkowego w Polskim Związku Szachowym i towarzyszył reprezentacji Polski na kilku olimpiadach. Działał w Radzie Naczelnej PZSzach (pełniąc funkcję wiceprezesa), jak również we władzach Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Był sędzią głównym finałów Indywidualnych Mistrzostw Polski mężczyzn w Warszawie (1935) oraz Juracie (1937, wspólnie z Dawidem Przepiórką), jak również finału Indywidualnych Mistrzostw Polski kobiet (Warszawa 1937, wspólnie z H. Salzmanem). Przyczynił się do ożywienia życia szachowego w strukturach wojskowych, organizując turnieje dla podoficerów i oficerów. Prowadzona przez niego rubryka szachowa w dzienniku „Polska Zbrojna” uchodziła za jedną z najlepszych w kraju.

Po wybuchu II wojny światowej udał się do Zamościa, a następnie do Lwowa, biorąc udział w walkach obronnych miasta. Aresztowany przez Armię Czerwoną, uciekł z transportu kolejowego i w październiku 1939 r. przedostał się na Węgry, gdzie w maju 1940 r. , w związku z dawną znajomością z węgierskim ministrem spraw wojskowych, został mianowany Przedstawicielem Wojska Polskiego Internowanego w Królestwie Węgier. W 1941 r. został pomówiony o prowadzenie bez upoważnienia rozmów politycznych z władzami węgierskimi, a w marcu 1942 r. zwolniony ze stanowiska i przetrzymywany w obozie dla internowanych. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Budapesztu w 1945 r. został aresztowany przez NKWD, po czym wszelki ślad po nim zaginął. Symboliczny grób pułkownika Mariana Steifera znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 303-6-30).

Dziękuję Tomaszowi Lisowskiemu za pomoc w napisaniu biogramu


Źródła:

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close