Władysław Litmanowicz

Władysław Litmanowicz

źródło: archiwum
mm Andrzeja Filipowicza

 

Władysław Litmanowicz

  • ur. 20 lutego 1918 w Piotrkowie Trybunalskim
    jako Abram Wolf Litmanowicz
  • zm. 31 marca 1992
  • mistrz krajowy (1956)
  • sędzia szachowy klasy międzynarodowej (International Arbiter 1968)
  • działacz, publicysta i dziennikarz szachowy

Osiągnięcia szachowe:

Reprezentant Polski w turniejach drużynowych

  • Olimpiady szachowe (1 raz)
    • Helsinki 1952 – V szach. (½/4)

Indywidualne Mistrzostwa Polski (5 finałów w latach 1948–1955)


Drużynowe Mistrzostwa Polski (8 medali)


Indywidualne Mistrzostwa Wojska Polskiego (2 medale)

  • srebrny (Warszawa 1953)
  • brązowy (Warszawa 1955)

Indywidualne Mistrzostwa Polski dziennikarzy (m.in. 2 medale)

  • 2 brązowe (Warszawa 1982, Wrocław 1983)

Wybrane sukcesy w innych turniejach

  • 1949 – II m. w Krakowie (półfinał MP, grupa D), I m. w Warszawie (Mistrzostwa Warszawy)
  • 1951 – dz. II m. w Legnicy (półfinał MP, grupa C)
  • 1955 – dz. II m. w Szczecinie (półfinał MP, grupa C)

Ranking Chessmetrics

  • najwyższy ranking w karierze – 2424 (lipiec 1952)

Inne informacje

  • Z początkiem lat 50. zajął się pracą publicystyczną i dziennikarską, w połowie dziesięciolecia poświęcając się jej całkowicie, po wycofaniu się z gry wyczynowej. W latach 1950-1984 bez przerwy zajmował stanowisko redaktora naczelnego miesięcznika “Szachy”. Również od 1950 prowadził dział szachowy w “Trybunie Ludu”. Do połowy lat 80. redagował szachowe kolumny w wielu czasopismach, takich jak: “Express Wieczorny”, “Perspektywy”, “Żołnierz Polski”, “Żołnierz Wolności”, “Świat Młodych” i innych.
  • Od 1951 był wiceprezesem ds. sportowych Sekcji Szachów GKKF, odgrywając w jej działalności główną rolę.
  • W latach 1956-1970 zajmował wiele stanowisk w Polskim Związku Szachowym, m.in. przewodniczącego rady trenerów, wiceprezesa do spraw sportowych i sekretarza generalnego. W 1982 otrzymał tytuł honorowego członka PZSzach. Od 1964 pełnił funkcję delegata PZSzach w Międzynarodowej Federacji Szachowej (FIDE), następnie w latach 1970-1972 był członkiem Komisji Przepisów FIDE, zaś od 1978 do 1982 – jej sekretarzem.
  • W 1968 otrzymał tytuł sędziego klasy międzynarodowej. W swojej karierze sędziowskiej pełnił funkcje arbitra na m.in. na trzech olimpiadach (1980, 1984, 1986), drużynowych mistrzostwach świata (1985) oraz na wielu międzynarodowych turniejach wysokiej rangi.
  • Za swoje osiągnięcia dziennikarskie oraz publicystyczne odznaczony został w 1973 Krzyżem Kawalerskim, a w 1982 – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
  • Posiadał znaczący dorobek jako autor książek o tematyce szachowej.

Wybrane publikacje

  • Obrona słowiańska – Warszawa 1951
  • Międzynarodowy turniej szachowy Sopot 1951 – Warszawa 1953
  • Reflektorem po szachownicach świata – Warszawa 1957 (wspólnie z E.Arłamowskim i A.Szymańskim)
  • Dykteryjki i ciekawostki szachowe – Warszawa 1971 (II wydanie 1974)
  • Polscy szachiści 1945 – 1975 – Warszawa 1976
  • Polscy szachiści 1945 – 1980 – Warszawa 1982
  • Nowe dykteryjki i ciekawostki szachowe – Warszawa 1983
  • Szachy od A do Z (dwutomowa encyklopedia) – Warszawa 1986 (tom I) i 1987 (tom II) (wspólnie z J.Giżyckim)

Szachowe relacje rodzinne


Informacje pozaszachowe

  • Z wykształcenia był prawnikiem. W latach 1947–1952 był sędzią Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie, Kielcach i Warszawie. Jako sędzia uczestniczył w procesach stalinowskich, wydając wyroki śmierci na działaczy polskiego podziemia niepodległościowego.

Strony internetowe:

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close