Mistrzostwa Polski Kobiet w Szachach 1973

25. Indywidualne Mistrzostwa Polski Kobiet w Szachach

Grudziądz, 18 lutego – 4 marca 1973

Tabela postępowa

1 runda

2 runda

3 runda

4 runda

5 runda

6 runda

7 runda

8 runda

9 runda

10 runda

11 runda

Tegoroczne mistrzostwa rozegrane zostały w dniach 18 II – 4 III 1973 r. w Grudziądzu. Niestety, na starcie początkowo stawiło się tylko 11 zawodniczek. Z przyczyn zawodowych nie mogła wziąć udziału w turnieju mistrzyni międzynarodowa Mirosława Litmanowicz. W ostatniej chwili dokooptowano rezerwową zawodniczkę Z. Łęgowską – przedstawicielkę woj. gdańskiego.

Nieliczny skład osobowy turnieju spowodował, że właściwie należało finiszować od pierwszych niemal rund. Po czterech rundach na prowadzeniu z 3½ p. znalazły się dwie zawodniczki: ubiegłoroczna mistrzyni H. Ereńska – co było zresztą do przewidzenia i dość niespodziewanie przedstawicielka Wrocławia J. Rusek. Na nieszczęście dla niej, turniej dopiero się rozpoczął, a liderka do końca już poniosła same porażki. Doprawdy, aż trudno uwierzyć — 3½ p. z 4 i 0 p. z 7 pozostałych gier.

W tym czasie K. Radzikowska po bardzo słabo przeprowadzonej partii przegrywa w drugiej rundzie z Jurczyńską i znajduje się z 2½ p. dopiero na czwartym miejscu za Jurczyńską 3 p. Za tą czwórką z 50% dorobkiem znajdują się: Kasprzyk, Litwińska i Lipska, która wygrała w trzeciej rundzie niezłą partię.

W piątej rundzie dochodzi do ciekawego spotkania pomiędzy Ereńską i Litwińską:

Z uwagi na konieczność wyjazdu na turniej międzynarodowy do Belgradu Ereńska rozegrała swoje partie z Jurczyńską i Kasprzyk we wcześniejszym terminie. Jako pierwszą gra partię z Kasprzyk. Rozgrywa ją nieco lekkomyślnie, poświęcając czy też podstawiając pionka. W efekcie jedyna w turnieju porażka – jakże jednak dla niej decydująca.

Na Radzikowskiej znać było przemęczenie po niedawno ukończonym turnieju strefowym w Holandii. W szóstej rundzie, w partii z Ereńską podstawia w nieco lepszej pozycji figurę. Praktycznie eliminuje to ją z walki o pierwsze miejsce. Z decydującej natomiast o pierwszym miejscu rywalizacji pomiędzy Ereńską i Jurczyńską, zwycięsko wychodzi Jurczyńska, która, mając w dodatku remisowo zakończoną partię z bezpośrednią rywalką z ostatniej rundy, wygrywa decydujące partie kolejno z Rybarską, Lipską i Szpakowską. Radzikowska mając zapewnione trzecie miejsce, nawet w przypadku zrównania się punktami z Ereńską – remisuje po krótkiej grze dwie ostatnie partie.

Szczegółowe wyniki widoczne w tabelce; Ciekawe, że wszystkie zawodniczki mają samodzielne – nie dzielone miejsca.

Jurczyńska osiągnęła swój życiowy sukces zdobywając – podobnie jak i przed 11 laty również w Grudziądzu – tytuł mistrzowski. Z pozostałych zawodniczek, poza wymienioną trójką, reszta finalistek, choć groźna w pojedynczych partiach, nie zdołała nawiązać walki o najwyższe miejsca. Jedynie najmłodsza – Irena Kasprzyk, stale choć powoli progresująca, może być – mimo piątego miejsca – zadowolona ze swej gry w finale.

Oceniając grudziądzkie mistrzostwa należy stwierdzić, iż potwierdziły one duże zdolności organizacyjne miejscowych działaczy i sędziów pod przewodnictwem znanego działacza Franciszka Konarkowskiego, którzy potrafili włączyć do patronowaniu turniejowi wiele miejscowych zakładów pracy. Wielka szkoda jednak, że w parze z sukcesami organizacyjnymi nie mogły również iść sukcesy sportowe. Nie organizatorów to bynajmniej wina. Od lat nie możemy doczekać się turnieju mistrzowskiego z prawdziwego zdarzenia. Była niepowtarzalna okazja do powiększenia składu osobowego mistrzostw i przeegzaminowania młodego zaplecza: Scholl, Cicheckiej, Szmacińskiej, Dembeckiej i innych. PZSzach powinien śmielej korzystać ze swych uprawnień w dopuszczaniu do imprez krajowych młodych zawodniczek, które muszą „przetrzeć się” najpierw w tego typu zawodach. Jeśli chcemy postawić na młodzież – to musimy umożliwić jej konfrontację ze starszymi zawodniczkami. Właśnie nadarzała się okazja. Szkoda!