Mistrzostwa Polski Kobiet w Szachach 1984

36. Indywidualne Mistrzostwa Polski Kobiet w Szachach

Konin, 12 – 25 lutego 1984

Tabela postępowa

1 runda

2 runda

3 runda

4 runda

5 runda

6 runda

7 runda

8 runda

9 runda

10 runda

11 runda

12 runda

13 runda

Rundy I – IV. Ereńska-Radzewska zaczyna turniej od gier ze słabszymi rywalkami i odnosi pewne zwycięstwa, doznaje jednak również sensacyjnej porażki z siedemnastoletnią juniorką Lissowską. Brustman także zdobywa 3 p. z 4, lecz na znacznie trudniejszym dystansie. Wygrywa z Jagodzińską (właściwie bez walki) i z Maziarką (na odmianę po ciężkiej walce). Obie pokonane odgrywają się natychmiast na Szmacińskiej. Po czwartej rundzie prowadziły: Maziarka, Brustman, Ereńska-Radzewska, Lissowska, Wiese i Jagodzińska po 3 p, Nagrocka 2½; Szmacińska z 1 p. poza dziesiątką!

Rundy V – VIII. Czołówka jest dość liczna, a więc i pojedynki „na szczycie” zdarzają się w każdej rundzie. Ereńska-Radzewska wygrywa z Wiese i ponosi drugą porażkę w turnieju – z Jagodzińską. Podobnie jak Lissowska, młoda bydgoszczanka nie dała swej utytułowanej rywalce żadnych szans. Ta porażka arcymistrzyni sprawia, że do ostatniej rundy Brustman będzie miała punkt przewagi nad resztą zawodniczek. Tymczasem z czołówki chwilowo odpada Maziarka po przegranych z Ereńską-Radzewską i Nagrocką. Ta ostatnia wygrywa jeszcze z Jagodzińską i wydaje się, że na dłużej usadowi się w przodującej grupie. Przegrywa jednak bez walki z Brustman oraz Szmacińską i również odpada z rywalizacji. Wiese nie zrażona porażką z p. Hanną bezlitośnie punktuje słabsze uczestniczki mistrzostw. Odrabia również straty Sikora-Giżyńska. Niedoświadczona Lissowska nie potrafi uwierzyć we własne siły, remisuje niepotrzebnie z Wesołowską oraz przegrywa z Plaszczyńską. Ciągle nie może się odnaleźć Szmacińska. Dopiero w VIII rundzie odnosi swe pierwsze zwycięstwo (!), kiedy to Nagrocka w debiucie podstawia figurę. Próbują nawiązać walkę dotychczasowe outsiderki: zaczyna wygrywać Radzikowska, pierwszy punkt zdobywa Szulnis – wygrywając w VI rundzie ze Szmacińską. Czołówka po ośmiu rundach: Brustman 6½, Ereńska-Radzewska, Wiese, Jagodzińska, Sikora-Giżyńska po 5½, Maziarka, Nagrocka po 4½.

Rundy IX – XIII. „Finis coronat opus”. Jeszcze raz okazało się, że w kilku ostatnich rundach można szybko stracić dorobek całego turnieju. Czołowe miejsca w finale zajęty szachistki, które najpewniej grały na finiszu: Brustman (3½ z 4), Ereńska-Radzewska (6 z 7), Jagodzińska (5½ z 7), Szmacińska (5½ z 6). Nie sposób dziwić się rozgoryczeniu Sikory-Giżyńskiej (½ z 3), Wiese (1 z 4). Maziarki (½ z 3) i Lissowskiej (0 z 2). Zabrakło odrobiny szczęścia i wytrzymałości psychicznej. Szczególnie efektowny był finisz Szmacińskiej, uskrzydlonej dość szczęśliwym zwycięstwem z Nagrocką, i Jagodzińskiej, która uporała się z kilkoma bezpośrednimi konkurentkami.

Daleko w przodzie Ereńska-Radzewska i Brustman wiodły spór o prymat.

Sytuacja przed ostatnią rundą: Brustman 10 p., Ereńska-Radzewska, Jagodzińska po 8, Sikora-Giżyńska 7½, Maziarka 7, Wiese, Szmacińska, Lissowska, Nagrocka po 6½. Zestawienie par przedstawiało się nadzwyczaj interesująco: Wiese – Brustman, Ereńska-Radzewska – Sikora-Giżyńska, Jagodzińska – Maziarka, Lissowska – Szmacińska.

Gdy się zważy, że dla niektórych zawodniczek z czołówki zwycięstwo mogło oznaczać awans o kilka miejse w tabeli, a porażka – znaczny spadek, to stanie się jasne, że silne nerwy były w tej rundzie ważniejsze niż wiedza szachowa. Szybko w trudnej sytuacji znalazły się Brustman i Maziarka. Sikora-Giżyńska i Lissowska mimo gorszych pozycji bronią się pomysłowo. Jagodzińska nie daje przeciwniczce żadnych szans, Wiese natomiast nie znajduje wygrywającej kontynuacji i trener tegorocznej mistrzyni Polski Ryszard Bernard jest już wyraźnie spokojniejszy… Wkrótce pewnie wygrywa Szmacińska, a Ereńska-Radzewska w niedoczasie wykorzystuje chwilę nieuwagi przeciwniczki. Zwycięstwo p. Hanny nic już jednak nie zmienia, gdyż Brustman dociera do upragnionej remisowej przystani.

Finał potwierdził, że czołówka polskich szachistek uległa rozwarstwieniu. Brustman i Ereńska-Radzewska prezentują grę bardzo twardą w porównaniu ze swymi koleżankami. Jednak w aspekcie czysto szachowym wydaje się, że stać nasze liderki na więcej. Nie sposób lekceważyć także debiutowych „wpadek”, które na olimpiadzie – mam nadzieję – nie będą miały miejsca. Ciągłe postępy robi Jagodzińska – jej bezkompromisowość i odporność psychiczna rokuje dobre nadzieje na przyszłość. Przydałby się jej udział w silnym turnieju, jako swoisty „egzamin dojrzałości”. Szóste miejsce Sikory-Giżyńskiej z pewnością nie odzwierciedla jej aktualnych możliwości. Myślę jednak, że ogromna pracowitość p. Bożeny pozwoli przezwyciężyć pech i w przyszłym roku uzyskać rezultat na miarę ambicji. Tego samego życzyć by należało Wiese i Maziarce. Oczywiście objawieniem mistrzostw była Lissowska. Warszawianka pokonała Ereńską-Radzewską, Maziarkę i Jagodzińską. Stała opieka trenerska pozwoliłaby jej usunąć braki debiutowe, nabrać doświadczenia i wiary we własne siły. A wówczas takie wygrane nie będą już niespodziankami.

Przemiłym akcentem kończącym finał było podziękowanie zawodniczek złożone na ręce organizatorów – przygotowanie imprezy zostało ocenione w samych superlatywach.