Manfred Mannke (1935)

 

Manfred Mannke

  • ur. 25 września 1935 w Essen
  • zm. 15 sierpnia 1962
  • mistrz krajowy (1960)

Jako junior odnosił sukcesy w Niemczech. W 1955 przyjechał do Warszawy na turniej szachowy rozgrywany w ramach Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. Podczas festiwalu poznał swoją przyszłą żonę, Barbarę. Wkrótce wstąpił do warszawskiego klubu szachowego „Drukarz”, czyniąc szybkie postępy. W 1957 zdobył w barwach tego klubu brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. W 1958 zajął VIII m. w półfinale Indywidualnych Mistrzostw Polski, rozegranym we Wrocławiu oraz zdobył brązowy medal Mistrzostw Warszawy. W 1959 podzielił III-IV m. w Mistrzostwach Warszawy oraz zajął V miejsce w rozegranym w Bydgoszczy półfinale MP, zdobywając awans do rozegranego w 1960 we Wrocławiu finału mistrzostw Polski. W turnieju tym zajął wysokie V miejsce, zdobywając tytuł mistrza krajowego. W 1961 podzielił V-VI m. w Mistrzostwach Warszawy oraz podzielił VI-VII m. w kolejnym półfinale MP, który odbył się w Piotrkowie Trybunalskim (nie zdobywając awansu).

W klubie „Drukarz” zajmował się szkoleniem, tak zapamiętał Manfreda Mannke jego wychowanek, Kazimierz Marcinkowski:

Mówił dobrze po polsku, ale z wyraźnym obcym akcentem, używał śmiesznych powiedzonek. Akceptował polskie realia, o polityce w klubie się nie mówiło. Pokazywał swoje partie, końcówki Smysłowa i Lewenfisza. Wygrał partię w symultanie zegarowej z Najdorfem. Miał duże rezerwy, bo nawet z użyciem podejrzanych systemów debiutowych robił dobre wyniki. Jego rodzice zginęli w Niemczech w katastrofie samochodowej. Pojechał do Essen, zlikwidował mieszkanie i powrócił własnym autem, oczywiście Volkswagenem, na niemieckiej rejestracji. W tamtych latach (1957–58) byłem nim wprost zafascynowany.

Na przełomie 1961 i 1962 wystąpił w najstarszym na świecie festiwalu szachowym w Hastings, osiągając największy sukces w karierze: zwycięstwo w turnieju Challenger (przed m.in. Draženem Maroviciem i Dragoljubem Velimiroviciem) i awans do turnieju głównego (z udziałem arcymistrzów) w kolejnej edycji. Nie dożył jednak tego wydarzenia, ginąc w wypadku samochodowym w sierpniu 1962 na drodze pomiędzy Sieradzem i Łodzią (jechał wówczas na turniej błyskawiczny).

Dwa miesiące po śmierci Manfreda Mannke urodził się jego syn, również Manfred, który także odnosił sukcesy szachowe, był m.in. brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów do 20 lat (Częstochowa 1982).

Tekst mojego autorstwa opublikowany
w Wikipedii 2 lutego 2014


Osiągnięcia szachowe:

Indywidualne Mistrzostwa Polski (1 finał)


Drużynowe Mistrzostwa Polski ( medal)


Ranking Chessmetrics

  • najwyższy ranking w karierze – 2417 (październik 1960)

Strony internetowe:

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close