Zygmunt Gaworski

Zygmunt Gaworski

źródło: archiwum
Włodzimierza Strzemkowskiego

 

Zygmunt Gaworski

  • ur. 2 marca 1902
  • zm. 1 marca 1973 we Włocławku
  • szachista
  • działacz szachowy

Gaworski uczestniczył w życiu turniejowym Wielkopolski od schyłku lat 20. XX wieku. Debiutował w mistrzostwach Poznania w 1928, które ukończył na dzielonym V-VI miejscu (turniej ten zakłóciła nagła śmierć prowadzącego w klasyfikacji po dziesięciu rundach Adama Drosio). W 1929 w mistrzostwach Poznania Gaworski uplasował się na VII miejscu, uznając wyższość takich zawodników, jak Marian Steifer, Antoni Wojciechowski, Arthur Rhode, Roman Gostyński, Leon Widermański i Zdzisław Lubiński. W efekcie zabrakło dla niego miejsca w reprezentacji Poznania na pierwsze drużynowe mistrzostwa kraju, rozegrane w Królewskiej Hucie. Został natomiast powołany na inne spotkanie drużynowe, w którym w marcu 1929 zmierzyły się Poznański Klub Szachistów i wrocławski klub „Morphy”; Gaworski dołożył swoje zwycięstwo do końcowego sukcesu poznaniaków w stosunku 7:3.

W 1930 Gaworski podzielił III-IV lokatę w mistrzostwach Poznańskiego Klubu Szachistów (wygrał Antoni Wojciechowski przed Adamem Mięsowiczem). Identyczne miejsce zajął rok później w mistrzostwach miasta. 15 marca 1931 miał też okazję wystąpić w poznańskiej symultanie Akiby Rubinsteina i był jednym z ośmiu szachistów, którzy zanotowali zwycięstwo nad słynnym rywalem. W tym okresie Gaworski został także działaczem szachowym, pełnił od 1931 obowiązki bibliotekarza Poznańskiego Klubu Szachistów, a w latach 1934-1938 był jego wiceprezesem.

W 1933 uczestniczył w trójmeczu Poznań-Gniezno-Inowrocław z okazji 10-lecia Gnieźnieńskiego Klubu Szachistów, przyczyniając się do triumfu poznańskiej ekipy. W 1934 odniósł duży sukces, wygrywając mistrzostwa Poznania z dorobkiem siedmiu punktów w dziewięciu spotkaniach. W tymże roku był w składzie reprezentacji Poznania na drugich drużynowych mistrzostwach Polski, ale w katowickim turnieju szachiści poznańscy nie odegrali większej roli, remisując jedynie mecz z Wilnem. Występujący na trzeciej szachownicy Gaworski pokonał Jakuba Kolskiego z Łodzi, uległ natomiast Stefanowi Popielowi (Lwów), Leonowi Kremerowi (Warszawa) i Kazimierzowi Platerowi (Wilno).

W 1935 w mistrzostwach Poznania Gaworskiego wyprzedził jedynie łodzianin Abram Szapiro, odbywający w Wielkopolsce służbę wojskową. W półfinale krajowych eliminacji przedolimpijskich przed Gaworskim znalazł się nie tylko Szapiro, ale i Leon Widermański, w rezultacie Gaworski awansu do łódzkiego finału nie uzyskał. Jesienią 1935, grając na drugiej szachownicy w spotkaniu z Gnieznem, pokonał Alfreda Czarnotę i przyczynił się tym samym do zwycięstwa reprezentacji Poznania 4:2.

Po nieco słabszym występie w mistrzostwach Poznania, kiedy to w 1938 Gaworski zajął dzielone V-VIII miejsce, jeszcze w tym samym roku zanotował cenne osiągnięcie — zwycięstwo w pierwszych indywidualnych Mistrzostwach Wielkopolski (oficjalnie mistrzostwach Poznańskiego Okręgowego Związku Szachowego). Został wówczas wytypowany do występu w eliminacjach mistrzostwach kraju, ale zrezygnował z tego startu. Wiosną 1939, w obronie tytułu mistrza Wielkopolski, Gaworski uplasował się na III miejscu. W czerwcu 1939 wystąpił w dużym meczu pomiędzy reprezentacjami Pomorza i Wielkopolski, rozegranym pod patronatem wojewody pomorskiego Władysława Raczkiewicza; Gaworski, grając na drugiej szachownicy, zremisował ze znanym graczem korespondencyjnym Mikołajem Tomaszewiczem, a cały mecz zakończył się zdecydowanym zwycięstwem ekipy Pomorza 10:5.

Losy Gaworskiego w czasie II wojny światowej nie są bliżej znane. Po wojnie szachista znalazł się we Włocławku, gdzie siedmiokrotnie zdobywał mistrzostwo miasta (1946, 1947, 1948, 1950, 1954, 1955, 1956). Startował też w mistrzostwach Pomorza, najwyżej plasując się w 1950 — na IV miejscu. W 1957, w pożegnalnym występie turniejowym, zajął XIV miejsce w półfinale mistrzostw Polski w Krakowie. Również w okresie powojennym Gaworski uczestniczył w meczach drużynowych, m.in. meczach Włocławek-Toruń. Największy sukces zanotował na czwartych drużynowych mistrzostwach Polski w 1947 w Łodzi, kiedy reprezentacja Pomorza zajęła II miejsce; Gaworski (trzecia szachownica) pokonał m.in. znanego gracza szczecińskiego Tadeusza Gniota.

Przemysław Zieliński
Tekst opublikowany w Wikipedii 1 marca 2008

Bibliografia:

  • Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy… Słownik biograficzny szachistów polskich, tom V, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2007

Osiągnięcia szachowe:

Drużynowe Mistrzostwa Polski (1 medal)


Strony internetowe:

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close