Karol Piltz

Karol Piltz

źródło: Wikipedia

 

Karol Piltz

Przed osiągnięciem wieku dorosłego kilkakrotnie zmieniał kraj pobytu; osierocony przez ojca jako 5-latek, wyjechał z matką do Ameryki Południowej, by jeszcze przed wybuchem I wojny światowej powrócić do Warszawy i podjąć naukę w II gimnazjum. Lata wojenne spędził w Rosji. W listopadzie 1918 przyjechał do Polski na stałe. Przez krótki czas był nauczycielem szkoły powszechnej w Henrykowie na Mazowszu. Służył wojskowo w czasie wojny z Rosją radziecką w 1920.

Po demobilizacji podjął w 1921 studia na Politechnice Warszawskiej; przed ich ukończeniem i uzyskaniem dyplomu inżyniera zaliczył dwuletni epizod studencki na Wydziale Humanistyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Z początku lat 20. XX wieku pochodzi również jego debiut w życiu szachowym stolicy. Uczestniczył w turniejach szachowych, zajął się redakcją kącików szachowych w prasie oraz publikował zadania.

Od grudnia 1921 prowadził rubrykę szachową pisma młodzieżowego “Czyn”. Jako kompozytora cenił go Dawid Przepiórka, który zamieszczał zadania Piltza w prowadzonym przez siebie kąciku w “Tygodniku Ilustrowanym”. Piltz ogłaszał też swoje prace w “Szachiście Polskim”.

Pierwszy znaczący sukces turniejowy zaliczył w styczniu 1922. W walce o akademickie mistrzostwo Warszawy, rozegrane pod auspicjami Akademickiego Związku Sportowego, zajął II miejsce, dopiero w barażu o tytuł ulegając Stanisławowi Kohnowi; wyprzedził m.in. Kazimierza Makarczyka, Zygmunta Marjenstrassa, Izaaka Towbina. W 1923 zajął VI miejsce w turnieju Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej. Latem 1924 z powodzeniem wystartował w warszawskim turnieju eliminacyjnym do reprezentacji Polski na pierwszą, jeszcze bez oficjalnego statusu, olimpiadę szachową (rozegraną przy okazji paryskich igrzysk olimpijskich). Awans wywalczył z II miejsca, wspólnie ze Stanisławem Kohnem i Janem Kleczyńskim, ubiegając takich rywali jak Leon Szwarcman, Józef Cukierman, Paulin Frydman, Leon Kremer, Kazimierz Makarczyk; reprezentacja Polski, zasilona triumfatorem eliminacji łódzkich Dawidem Daniuszewskim, nie osiągnęła jednak w Paryżu wybitnego rezultatu, kończąc rywalizację drużynową na dzielonym VII-VIII miejscu. Piltz zdobył 6 punktów, ale w fazie wstępnej, stanowiącej eliminację do właściwego finału, jedynie 1 punkt, co przełożyło się na VI lokatę (ostatnią) w jego grupie eliminacyjnej; w fazie zasadniczej, rozegranej w przypadku słabszych graczy w formie turnieju pocieszenia, reprezentant Polski pokonał m.in. rosyjskiego emigranta Piotra Potemkina oraz pierwszą kobietę na szachowej olimpiadzie, Angielkę Edith Holloway.

Z wyników Piltza w rozgrywkach krajowych można wymienić również wkład w mecze drużynowe. W 1922 w rywalizacji warszawsko-łódzkiej pokonał m.in. Achillesa Frydmana. W 1929, wspólnie z Rafałem Feinmesserem, Abramem Blassem, Paulinem Frydmanem, Leonem Kremerem, Stanisławem Kohnem i Henrykiem Pogoriełym, zdobył w Królewskiej Hucie pierwsze drużynowe mistrzostwo kraju. Udanie zaprezentował się także w inauguracyjnej rywalizacji o indywidualne mistrzostwo Polski w Warszawie w 1926 — w końcowej klasyfikacji podzielił III-VII lokatę, miejsce na najniższym stopniu podium tracąc na rzecz “warszawskiego Capablanki” Stanisława Kohna.

Jeszcze do końca lat 20. występował w turniejach szachowych (bez większych sukcesów), potem skoncentrował się na obowiązkach zawodowych. Sporadycznie uczestniczył w rywalizacji drużynowej, broniąc barw Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej oraz YMCA. Próba powrotu do szachów po kilkuletniej przerwie nie rozpoczęła się dla Piltza udanie — na mistrzostwach Polski w Juracie w 1937 zajął dzielone XVII-XVIII miejsce. Lepiej wypadł na mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej w 1939, zajmując w gronie 15 renomowanych zawodników (m.in. Mieczysław Najdorf, Dawid Przepiórka, Kazimierz Plater, Jerzy Jagielski) V-VI miejsce. Wynik ten dał mu prawo udziału w zaplanowanych przez Polski Związek Szachowy na październik tegoż roku mistrzostwach Warszawy, w których mieli wziąć udział tacy szachiści, jak Najdorf, Paulin Frydman, Kremer, Kohn, Przepiórka, Makarczyk, Łowcki. Rozegranie imprezy uniemożliwił wybuch II wojny światowej, a sam Piltz zginął we wrześniu 1939 w czasie obrony Warszawy.

Przemysław Zieliński
Tekst opublikowany w Wikipedii 8 lutego 2008

Bibliografia:

  • Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy… Słownik biograficzny szachistów polskich, tom II, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996

Osiągnięcia szachowe:

Reprezentant Polski w turniejach drużynowych

  • Olimpiady szachowe nieoficjalne (1 raz)
    • Paryż 1924 – (6/13)

Indywidualne Mistrzostwa Polski (2 finały w latach 1926–1937)


Drużynowe Mistrzostwa Polski (1 medal)


Strony internetowe:

Najlepsze partie polskich szachistów

Ta strona korzysta z plików cookies (ciasteczka). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close